The Artist Mind: Eight Artists Photograph Themselves / Galerie Caroline O’BreenGalerie Caroline O’Breen

The Artist Mind: Eight Artists Photograph Themselves

ALGEMENE INFORMATIE

Leeftijdscategorie-

Indicatie entreeprijzen

- VolwassenenFree
- KinderenFree
- Senioren / 65+Free

VAN / TOT

13/01/2018 - 24/02/2018
<!--:en-->Galerie Caroline O'Breen<!--:--><!--:nl-->Galerie Caroline O'Breen<!--:-->

LOCATIE

Galerie Caroline O’BreenGalerie Caroline O’Breen
Sint Nicolaasstraat 50
1012 NK Amsterdam
Nederland

EXTRA INFORMATIE

Laurence Aëgerter, Maura Biava, Gwenneth Boelens, Melanie Bonajo and Joseph Marzolla, Elspeth Diederix, Satijn Panyigay, Viviane Sassen, and Andy Wauman

Vanaf 13 januari toont Galerie Caroline O’Breen de expositie The Artist Mind: Eight Artists Photograph Themselves. De tentoonstelling, gebaseerd op een voorstel van kunstenares Maura Biava, bevat een bijzpondere selectie van werken die de gemoedstoestand van de kunstenaar verbeelden. Maura Biava: “Ik ben geïnteresseerd in de manier waarop kunstenaars de interactie met wat zij doen, de materialen en de energie waarmee zij in contact treden, portretteren. De fotografische werken in deze expositie zijn geen beelden van entiteiten en objecten, maar van energie en interacties. Wat ik hier zie is de mentale toestand van het voorbereid zijn op iets dat te gebeuren staat, het ogenblik waarop iets zich openbaart.

Maura Biava ziet de onderwaterwereld, een ruimte die niet door mensen wordt bewoond, als een andere ruimte, zoals ook de ruimte voor kunst een andere ruimte is. Ze vergelijkt de zee met haar studio, een plek voor performance en van creatie. Maura vergelijkt het blauw van de zee met het witte van papier als een plek om te laten zien wat er in haar hoofd omgaat. Ze gebruikt onderwaterbeelden om te praten over communicatie en informatie; hoe die ons beïnvloeden en transformeren. In de tentoonstelling is een foto van Maura Biava te zien waarop zij met zand een torus creëert. Een torus is een vorm die door een wiskundige formule bepaald wordt en een ring visualiseert; toroïdale beweging is een onderdeel van het leven.

Laurence Aëgerter portretteert zichzelf terwijl ze kijkt naar een iconisch schilderij van Canaletto (View of the Salute basilica in Venice) in het Louvre in Parijs. De foto is op levensgroot formaat geprint, de verhouding is 1:1. Aëgerter studeerde Kunstgeschiedenis en Beeldende Kunst. Vragen over de perceptie van kunst duiken regelmatig op in haar oeuvre. In dit werk lijkt de kunstenaar rond te hangen in een andere dimensie, en ze nodigt de toeschouwer uit om met haar mee te gaan.

Melanie Bonajo werkte voor dit kunstwerk samen met Joseph Marzolla die een animatie van haar portret maakte. Melanie Bonajo is gefascineerd door het concept van het goddelijke. Ze onderzoekt de spirituele benadering van haar generatie, ondervraagt de veranderende relatie met de natuur en houdt zich bezig met existentiële kwesties. Joseph Marzolla onthult met zijn werk een subtiele, immateriële realiteit.

Het werk van Gwenneth Boelens draagt de titel Not often the walls of the mind become transparent. Een deel van dit diptiek richt zich op het voorhoofd, de fysieke grens tussen de buitenomgeving en de geest. Het tweede deel bestaat uit een negatief waarin stenen in een kuil liggen; willekeurig, ondeelbaar, onbestemd maar tegelijkertijd tastbaar en geladen met een geschiedenis.

Elspeth Diederix beeldt zichzelf af met een fles. Haar portretten van objecten die haar omringen, laten zien dat zij dingen met andere ogen ziet. Maura Biava: “Als wij een orgaan zouden hebben dat ons in staat zou stellen om met een hogere definitie te kijken dan zouden wij in plaats van een fles de vibraties van kwantumdeeltjes en hun randen zien. Diederix voelt deze energieën en is in staat om deze aan ons te onthullen door middel van haar beelden.”

Satijn Panyigay bedekte haarzelf met een koolachtige substantie. Door dit element toe te voegen wordt zij één met haar werk. Ze belichaamt de zwarte materie, terwijl ze verdwijnt in de donkerte van haar eigen werk. De kleine fonkelingen in de kool voegen een beetje licht toe aan het donkere zelfportret en verwijzen naar de nachtelijke sterrenhemel. In haar werk laat Panyigay ons haar melancholisch blik op het leven zien, en tegelijkertijd dat er in het donkere ook schoonheid te vinden is.

Viviane Sassen vraagt zichzelf af: “Als ik naar mezelf kijk, kan ik dan ooit een duidelijk beeld krijgen van wie ik ben? Of zal mijn reflectie altijd onscherp zijn, zoals die van Narcissus, die zijn armen uitstrekte naar het water om zichzelf te omhelzen, maar een gefragmenteerd zelf vond?” Vivianne Sassen maakte dit zelfportret tijdens een werkreis in Suriname. Ze vond een folie dat ze aanvankelijk wilde gebruiken als een reflectiescherm, totdat ze haar gestalte erin gereflecteerd zag, en een serie foto’s maakte waar haar spiegelbeeld zich verspreidt en het fysieke ervan afbrokkelt.

Andy Wauman’s palmboom bril laat de palmbomen in zijn gedachten zien, zijn bloemen shirt laat ons de bloemen in zijn hart zien. Het zijn berichten met een romantisch gevoel voor anarchie en liefde. In zijn werk gebruikt Wauman vaak beelden die geschonden, vermenigvuldigd en gekopieerd zijn door commerciële media. Hij herstelt gemeenschappelijke metaforen en symbolen en geeft ze hun originele vleugje humor of zelfs hun ideologische betekenis terug.

Bent u geïnteresseerd in een door Joseph Marzollo geanimeerd zelfportret? Stuur ons een foto en Joseph zal deze in een “healed portrait” veranderen voor slechts € 50,-.

Galerie Caroline O’BreenGalerie Caroline O’Breen
Sint Nicolaasstraat 50 - Amsterdam
Evenementen
-->
Kaart wordt geladen...